"Nooit lees je eens een opinieartikel van iemand die een fervent voorstander van de inval van Irak was, maar ook vindt dat het wat broeikaseffect betreft vijf voor twaalf is."{>1}
Gisteren deed Robin de grote aankondiging op twitter: we gaan samenwonen.
Dat wilden we al heel lang, maar we hadden ons ook heel lang gericht op optie A, en daarbij hadden we alle mogelijkheden van optie B nooit helemaal goed bekeken.
Optie B is: het huis waar ik nu nog alleen woon ont-éénpersonen. Dat huis heeft nu nog heel erg mijn stempel, en die stempel gaan we eruitgooien en we gaan een nieuwe zetten. En dat wordt dan een stempel die we allebei mooi vinden.
Van de zomer gaan we klussen en nieuwe dingen kopen. We nemen tijd genoeg om uit te zoeken wat we precies willen, en wellicht gaan er in die maanden aanbiedingen langskomen waar we iets aan hebben — een mooie vloer voor de slaapkamer, bijvoorbeeld.
Voor de voorpret (om ons te oriënteren, zouden we moeten zeggen) kopen we nu woonbladen en gaan we langs de Bijenkorf en andere zaken waar ze mooie woonspullen hebben. We hebben staan kwijlen bij de Le Creuset-pannen en bij de Nespresso-apparaten.
We zijn heel erg blij dat we optie B hebben bedacht (nou ja, eigenlijk kwam Robins moeder ermee). Gisteren, na een kraamvisite aan onze toekomstige pannen in de Bijenkorf, kwamen we op de bushalte een paar mensen tegen die ik van heel vroeger kende, en dat waren dan mensen die ik kende omdat ik er af en toe een pakje bezorgde in lang vervlogen tijden, en dat werd zo'n hoe-het-gaatgesprek waarbij je aan de oppervlakte hoort te blijven en ik moest me heel erg inhouden om niet te roepen WIJ GAAN SAMENWONEN.
We wilden dit al een hele tijd, en nu gaat het gebeuren.
Nrc.next belde en vroeg of ik nog last van een mening had. Neuh, niet speciaal, maar ik ben niet te beroerd er een te verzinnen. Geplaatst in de papieren next van 29 januari.
Ik ben aardig. Dat is een tekortkoming. Dat weet ik nu.
Gelukkig heeft SIRE geholpen me dat te realiseren met hun nieuwe campagne.
Op www.pasopaardig.nl staat een gebruiksaanwijzing voor het omgaan met aardige mensen. Aardige mensen zijn namelijk nogal zonderling, zo blijkt, en nu ik de verschillende aardigerds (de groeter, de complimentenmaker, de uitdeler, de attenterik en de wegwijzer) op de website heb kunnen bekijken, weet ik dat ik ook een rare snuiter ben. Als ik bij mijn vriendin in het dorp ben, begin ik al meters voor we iemand tegemoetkomen breed te glimlachen omdat ik weet dat daar teruggegroet wordt als ik gedag zeg and I love it; als er iemand langzaam langsfietst terwijl hij zoekend om zich heen kijkt, wil ik 'm eigenlijk aanklampen om te vragen waar ie heenmoet — weer iemand die ik de weg kan wijzen; en ik doe aan de Amsterdamse variant van de uitdeler: ik geef bedelaars geld. Ik scoor drie uit vijf. Ik ben behoorlijk raar dus. Er is een gebruiksaanwijzing nodig voor mij, met een waarschuwende toon. Pas op, aardig.
Natuurlijk is het allemaal met een dikke knipoog bedoeld, want, zo zegt SIRE zelf: 'uit onderzoek komt naar voren dat 78% van de Nederlanders vindt dat we aardiger voor elkaar zouden moeten zijn. Tegelijkertijd blijkt echter dat ruim twee miljoen Nederlanders er niet goed raad mee weten als een onbekende een aardig gebaar maakt.' De nieuwe campagne is er 'om aardige mensen een hart onder de riem te steken.' Ah.
De — vast bijzonder aardige — mensen van SIRE doen hun best. En dat doen ze al jaren.
Ik heb een tijdje op hun website rond zitten klikken en ik kwam bij De maatschappij, dat ben jij, uit 2002, en bij dat filmpje staat: 'Deze tachtigste SIRE-campagne deed veel stof opwaaien.' De tachtigste? In 2002 was SIRE al tachtig campagnes bezig Nederland op te voeden? Dan kan het punt van de honderd niet ver weg zijn.
Misschien is het dan eens tijd om de stekker eruit te trekken.
Of misschien kan SIRE worden gereduceerd tot twee vrolijke jongens die elk jaar een variant op Je bent een rund als je met vuurwerk stunt verzinnen, gewoon, omdat dat een beetje bij Nederland hoort, omdat het een beetje cultuurgoed is. Jammer dat al dat opvoedgeweld verder zo nutteloos is geweest.
Want niemand, echt helemaal niemand, heeft zich ooit aangesproken gevoeld door een campagne van SIRE. De mens in het algemeen en de Nederlander in het bijzonder heeft het talent (of misschien is het wel een overlevingsmechanisme) te denken dat het altijd over iemand anders gaat. En de Nederlander denkt bij het zien van zo'n (vaak goed bedacht) filmpje: ha, ja, dat zal ze leren. De Nederlander betrekt het filmpje niet op zichzelf. Het zijn altijd de anderen over wie het gaat.
Hoe sympathiek het clubje ook is: SIRE is overbodig. Het zou een ideale wereld zijn als de stichting zichzelf overbodig zou hebben gemaakt, als iedereen de groeter morgen terug zou groeten, maar de campagnes slaan stuk op de overtuiging van ieder mens dat het niet aan hem ligt. Een opvoeding krijg je thuis, en je ouders hebben het altijd goed gedaan, ook al hebben ze dat niet.
Ik ben een aardig mens omdat ik dat als kind heb geleerd. Ik ben verre van perfect opgevoed: mijn ouders hebben het lang niet altijd goed gedaan, maar ik laat me dat niet door een reclameblok op televisie vertellen. SIRE werkt niet. TV-kijkend Nederland is al opgevoed. En of dat goed of slecht is gebeurd, doet er niet toe.
Hee JD,
Ik heb altijd het idee gehad dat ik nog een keer bij je aan kon kloppen — dat je mij wel binnen zou laten dan. Idioot idee natuurlijk. Er lopen duizenden gekken rond zoals ik die altijd hebben gedacht dat je in hen wel een geestverwant zou zien, dat je hen niet weg zou jagen van je tuinpad. Hen. Ons.
Allemaal phonies.
Als je zelf boeken schrijft, vragen mensen wie dan jouw favoriete schrijvers zijn. Ik noemde jou altijd als derde of vierde in het rijtje, een beetje verontschuldigend, omdat iedere gek en zijn moeder jou als favoriete schrijver had. Maar jij bent de enige schrijver van wie aanwijsbare sporen terug te vinden bij mij. Ik vond de badkamerscene in The Catcher altijd zo mooi, en die in Franny & Zooey, met Zooey in het bad die die brief leest — nou ja, ik heb in m'n tweede boek ook een badkamerscene geschreven, en die was een beetje voor jou.
Voor jou — het was natuurlijk uitgesloten dat je het ooit zou lezen; er loopt in Engeland wel een agent rond die ooit z'n best heeft gedaan mij daar vertaald te krijgen, maar de enige vertaling die ik tot nu toe heb, is in het Servo-Kroatisch (een kort verhaal maar hoor, niet een heel boek of zo). Maar misschien schrijf je daar wel een beetje voor, in de hoop dat je helden je ooit eens lezen en er iets aardigs over willen zeggen.
Dat is best wel phony, ja. Je moet voor jezelf schrijven, of voor die dikke dame.
Was het nou een dikke dame?
Ik weet het niet meer.
Ik ben ook een waardeloze fan. Jij hebt boeken geschreven waar je je leven omheen kunt bouwen. Bakken vol met wijsheid en het is allemaal zo mooi om te lezen, en ik ben vergeten wat je precies hebt gezegd.
Wat ik wel van je geleerd heb: je hoeft niet tijdloos te zijn. Als je jong bent en denkt dat je geweldige boeken gaat schrijven, heb je het idee dat je voor de eeuwigheid schrijft, en dat je daarom niet kan vertellen over Bassie en Adriaan, want Bassie en Adriaan zijn straks vergeten. Maar als je de Catcher leest, zie je dat ie helemaal volstaat met namen van mensen die niemand meer kent. En dat is geweldig, eigenlijk. Je boeken zijn helemaal jaren 40/50, en volledig, volledig tijdloos.
Ik ga je vanavond herlezen. Beginnen met de Catcher, en daarna je andere drie boeken. Een paar weken die goeie ouwe JD. Heel phony, ja, om dat nu te doen, maar je kan er niets meer van zeggen.
Niemand weet nog of je door hebt geschreven. Of je tien of twintig boeken in een kist hebt liggen. Ik weet niet of ik dat zou willen, nog tien of twintig boeken van jou. Wat je hebt geschreven klopt nu zo heel erg.
Ik hoop dat je een beetje gelukkig bent geweest. Je wilde niets met niemand te maken hebben, en ik weet niet hoe erg je dat in de weg heeft gezeten. Misschien was je boos op de wereld, en dat mocht — als je maar niet boos op jezelf was.
Je bent m'n held, goeie ouwe JD, en je bent belangrijk voor me geweest. Dankjewel daarvoor. Als iemand nog eens vraagt wie mijn favoriete schrijvers zijn, noem ik jou als eerste, want dat verdien je. Fuck iedere gek en z'n moeder maar.
W.
Ik ben teleurgesteld door Apple. Als fanboy wilde ik heel graag hun nieuwe gadget geweldig vinden, maar de iPad is een uitgewalste iPod touch. En dat vrijwel letterlijk: je kunt alle apps uit de appstore draaien, en je kan ervoor kiezen dat te doen in een groot zwart kader of met een verdubbeling van pixels: uitwalsen dus.
Dat is alleen interessant voor games, maar ik game vrijwel niet op mijn iPhone; ik gebruik vooral apps voor twitter, facebook, en allerlei opzoek- en contentspul. Bij Steve Jobs op het podium zag je de facebookapp in uitgewalste vorm, en dat was ronduit lelijk.
Ik had meer innovatie verwacht. Ik dacht aan een briljante oplossing waar iedereen van achterover zou vallen. Een apart scherm voor 'kleine' apps en een groter scherm voor het browsen, gamen en film kijken, bijvoorbeeld, een beetje zoals de Nook, maar dan nog slimmer. Of iets volledig anders. Maar in ieder geval: iets waar niemand, in alle speculaties, nog aan had gedacht.
Het zou goed kunnen dat ontwikkelaars straks met briljante apps komen, speciaal voor de iPad, waardoor ik 'm alsnog onmisbaar ga vinden. De killer-app op de iPhone is tenslotte ook de appstore. Maar het apparaat zelf valt erg tegen. Ik wil geen boek lezen van een scherm waar je na verloop van tijd pijn in je ogen van gaat krijgen (e-bookreaders die alleen dat doen hebben electronische inkt: een scherm dat niet ververst en dus rustig voor je ogen is), en al het andere dat je er (vooralsnog) mee kan doen, kan ik ook met mijn andere Apple-apparaten.
Op de Overtoomsebrug stonden twee agentes de fietsers te waarschuwen dat het glad was in de bocht.
'Het is glad in de bocht!' riep agente 1.
'Pas op, het is hier erg glad,' zei agente 2.
Voorbij de bocht vroeg ik me af of ze varianten hadden in hun zinnen — waarschijnlijk waarschuwden ze enkele honderden fietsers vanochtend.
Op de Apollolaan waren een paar moeders met kinderen achterop onderuitgegaan. Het waren jongens van een jaar of zes die stonden te snikken, hun moeders op hun hurken bij hen, troostend over ruggen wrijfend, de fietsen op hun kant op de stoep.
Bij de oefenvelden van Ajax gleed ik zelf weg in een bocht. Ik zette mijn voet op tijd op de grond.
Net voor de Amsterdamse Poort nam een lange man de bocht te scherp — hij ging onderuit. Er liep een groep Bijlmerkids (luidruchtig gespuis van rond de vijftien jaar, ontbijt etend uit zakken chips) en naar, wreed lachen steeg op.
Ik rolde de helling van de fietsenstalling af, met mijn hielen in mijn rem gedrukt.
Wat u nu dus krijgt: metro-avonturen.
Dit is mijn vierde dag, en alle vier die dagen reed de metro met korte stellen: waar er normaal drie wagentjes rijden, waren het er nu twee. Dus het was persen, en vanochtend was het persen te erg: op Postjesweg bleven er een stuk of twintig mensen buitenstaan. Ik ook.
De volgende metro zou tien minuten later komen, en die hoefde niet per se leger te zijn.
Ik ging naar Sloterdijk, de andere kant op, omdat daar de metro mijn kant op nog maagdelijk aan zou komen.
Op Sloterdijk stond de metro naar Bijlmer net klaar, en de massa was langzaam naar binnen aan het stromen, en ik voegde me bij de massa.
Natuurlijk bleef iedereen bij de deuren staan, maar achterin was een deur kapot, dus daar was ruimte genoeg — niemand had de gelegenheid gehad daar bij de deuren te gaan staan.
Onderweg dus, en nu de juiste kant op. Bij Jan van Galenstraat was de kluit bij de deuren al zo dik dat er mensen buiten bleven staan; ze keken wel een beetje moedeloos naar het deel waar ik stond, waar nog ruimte zat was, maar ja: onbereikbaar.
Op elke halte, ook op de Postjesweg, bleven mensen op de volgende wachten, en ik stond mezelf briljant te vinden dat ik die Sloterdijk-manoeuvre had gedaan.
Bij Bijlmer Arena, waar ik eruit moet, gaf die stukke deur die me eerst een rustige overtocht gunde toch nog een probleem: iedereen die daar had gestaan moest naar de andere deur, en bij Bijlmer Arena moet ook echt vrijwel iedereen eruit, dus dat stroomde de chauffeur net iets te langzaam: hij besloot de deuren maar gewoon dicht te gooien.
Met een hoop gescheld hielden wij, nu plotseling verenigd, de deuren open, en worstelden we ons naar buiten.
Dooi, graag. Ik wil fietsen.
1.
Dat het zover moet komen dat ik 's avonds mijn stukjes ga zitten schrijven.
2.
Ik heb ooit iemand horen zeggen dat het mag tot 15 januari, dus: gelukkig nieuwjaar!
3.
Ik heb een nieuwe klus. Heel 2009 heb ik in Den Haag gezeten, bij de KPN, en ik heb daar een beetje mysterieus over gedaan want dat leek me wel zo discreet. Nu ga ik ook een paar maanden discreet doen over mijn nieuwe klus. Wat u wel mag weten: het is leuk en ik ben er blij mee.
Vandaag mocht ik beslissen over het aantal uren dat ik per week zou gaan maken, en ik ben voor de 40 gegaan. Aanpakken! Werken en centen verdienen.
Groot voordeel van deze klus: hij is in Amsterdam. 's Ochtends moet ik een overvolle metro pakken (ik moet naar Zuid-Oost) en een volle metro is een grotere bron voor weblogstukjes dan een forensentrein. Net op de weg naar huis zat ik tussen een groepje zwakzinnige kinderen (mag je dat zeggen, zwakzinnig?) waarbij de begeleiders moesten zorgen dat meisje A jongen B niet voortdurend beet.
Zodra het weer het toelaat, zoals dat dan heet, pak ik de fiets.
4.
40 uur per week, maar vandenb, zegt u nu, ik dacht dat je ook nog een boek aan het schrijven was.
Jawel, en daar ga ik gewoon mee door, want West heb ik ook in zes zondagen geschreven. Enige is dat ik nu nog een paar opdrachtjes heb liggen ook. Die gaan allemaal afkomen, maar ik ga mijn momenten van vrije tijd koesteren.
5.
Ik was van plan geweest wat lijstjes in een oudejaarseditie te gooien, want oh, lijstjes. Maar daar had ik wat meer tijd in willen steken dan ik heb.
6.
Mijn verkering schrijft natuurlijk wél regelmatig erg leuke stukjes. En voor de mannelijke mannen onder u die niet op het werk op viva.nl gezien willen worden: ze heeft een eigen feed. En als mannelijke man lees je natuurlijk alles via feeds.
7.
Verder is alles ook goed.
Nrc.next belde mij maandag of ik een verhaal voor dinsdag kon schrijven over het noodgedwongen thuisblijven door de sneeuw. Dat kon ik: ik was thuisgebleven door de sneeuw.
Dit is een iets langere versie dan in de krant stond.
Het intensiefste wat ik op 21 december 2009 heb gedaan, de maandag waarop werkend Nederland stilviel door een dik pak sneeuw, is het aanmaken van een twitter hashtag. Nee, dit wordt geen technisch verhaal over sociale media – dit gaat over de rust die over Nederland viel toen het land werd toegedekt.
Nederland had zijn wekker braaf om zeven uur gezet, maar de NS zei nog steeds dat je beter niet op de trein kon stappen, en de ANWB raadde autorijden af. Het had een hoog wij van wc-eendgehalte, zag ik iemand op twitter zeggen – maar dan negatief. Hoewel, negatief? Ik drukte mijn wekker om zeven uur uit, zocht even uit hoe het zat met de treinen (ik moest vanuit Amsterdam naar Den Haag voor mijn werk), haalde mijn schouders op, en sliep een uurtje verder.
Dat extra uur was welkom: het laatste rondje met de hond de vorige avond was nogal uitgelopen. Het park was te wit geweest, te stil, en om één uur 's nachts ongegeneerd sneeuwballen naar je enthousiaste hond gooien zit een beetje in dezelfde categorie als zwemmen met dolfijnen, als je mensen die ooit met dolfijnen hebben gezwommen moet geloven. Dat kan dus veel simpeler: een pak sneeuw en een hond.
Weeralarm, of nee, toch niet, en dan kamervragen over waarom er geen weeralarm was gegeven door het KNMI, want Piet Paulusma had het wel zien aankomen. Auto's die schuivers maken, Afgelaste wedstrijden in het weekend, het Dickensfestijn in Deventer waar 20.000 bezoekers minder dan verwacht waren, koopzondagen waar niemand op afkwam. 'Mensen bleven binnen of gingen recreëren in de sneeuw,' zei Trouw.
Het meestgebruikte woord hiervoor is chaos. Chaos? Twintigduizend mensen minder naar Deventer? Ik herhaal: 'mensen bleven binnen of gingen recreëren in de sneeuw.'
Na zo'n zondag de gordijnen opentrekken en dan die sneeuw nog steeds zien liggen. Natuurlijk: als er dingen zijn die je móet doen, als je echt de weg opmoet, is het klote. Maar er waren op 21 december 2009 vast een heleboel Nederlanders die hebben gedacht: weet je wat: ik werk thuis. Of: ik doe helemaal niks. En door die opengetrokken gordijnen zie je de auto's van de mensen die echt moesten stapvoets rijden, je ziet een paar voetgangers (voor het beeld mag je nu een moeder met een slee aan een stevig touw voor je zien, twee kinderen in hun kerstvakantie erop) en iemand die het aangedurfd heeft zijn fiets van het slot te halen. En iedereen gaat even snel. Of beter: even langzaam. De sneeuw is egaliserend.
Nederland lag stil. Nederland bleef thuis. En zo erg was dat niet.
Ik bleef ook thuis, op 21 december 2009. Natuurlijk nog een wandeling met de hond die zijn liefde voor sneeuw nog niet verloren had, na een nachtje slaap, links en rechts andere hondenmensen begroetend. Maar verder: dingen doen die ik voor mijn werk thuis kon doen, wachten op de conference call van twee uur – en die hashtag op twitter aanmaken.
Want: op 21 december 2009 wilde mijn verkering vanuit Tilburg terug naar Amsterdam komen. En het enige dat de NS deed was zeggen dat er weinig werd gereden. Dus ik riep twitterend-zich-op-stations-bevindend Nederland op te tweeten welke treinen er wel reden, want ik wilde mijn verkering graag thuis hebben. Doe het met een hashtag, dan heeft iedereen er wat aan, zei ik. Een hashtag is een overdreven benaming voor een woord met een # ervoor.
Ik had bedacht: zet #snov in je bericht (voor sneeuw en ov) en heel Nederland kan zoeken op dat woord om live te zien of er een trein op je traject rijdt. Het had niet veel nut. Iemand zei iets over Den Haag en Utrecht, en iemand anders zei iets over de sprinter tussen Rotterdam en Hoek van Holland. Niets over een rit van Tilburg naar Amsterdam. Iemand twitterde nog iets over een sneeuwballengevecht. En mijn verkering twitterde na tweeëneenhalf uur reizen, ongeveer, dat ze in een Amsterdamse tram zat.
Nederland was toegedekt, op 21 december 2009, en echt: zo erg was het niet.
Ik vertelde Robin dat we vroeger thuis onze kerstballen in een grote televisiedoos hadden, en bij haar thuis hadden ze dat ook — zo'n beetje iedereen zal dat wel gehad hebben.
We waren het erover eens dat we nu we onze eerste eigen kerstspullen hadden gekocht, we eigenlijk ook een tv erbij moesten hebben, omdat we de doos nodig hadden. Maar tv's zijn tegenwoordig plat. Lastig je ballen opbergen in zo'n platte doos, natuurlijk.
Dus ik heb net bij de Blokker zo'n plastic Curver-bak gekocht, en toen ik thuiskwam zag ik dat ie voor kerstballen was bedoeld. Compleet met handige kartonnen raatjes om je ballen netjes te ordenen.
Hoe kan daar nou enige traditie inslijten?
Gelukkig hebben we in Londen bij Harrods wat kerstversiering gekocht, en we hebben het groene Harrodstasje bewaard, en over twintig jaar, als we de kerstspullen uit de plastic Curver-bak halen en het Harrodstasje zien, kunnen we met een glimlach zeggen: ach ja.
Zondag 6 december sta ik in Toomler en doe ik mee met de 'literaire quiz' Pulp & Fictie — een soort Waku-Waku voor schrijvers, dus. Ik speel tegen Abdelkader Benali en Frank Starik. Er is muziek van Joël de Tombe.
Ik weet niet zo heel goed wat je kan verwachten, maar de wervende zinnen:
Na overweldigend succes op de Parade nu in Toomler: de literaire quiz Pulp & Fictie, waarin bekende schrijvers tegen elkaar én de zaal om de eer strijden.
Wie herkent de meeste beginzinnen?
Wie haalt de meeste punten in de snelle ronde?
Welke fragmenten zijn pulp, welke fictie?
En natuurlijk het inmiddels befaamde Pulp & Fictie-lied als uitsmijter.
Zaal is open om half acht, de quiz begint om half negen, en entree is een tientje.
Ik zat zaterdag bij m'n oude moedertje in het ziekenhuis, en ik vertelde dat ik die avond naar Nijmegen moest, naar de Wintertuin, en dat de aardige mensen van de Wintertuin me hadden gevraagd of ik een politieke toespraak wilde schrijven, waar ik vooral flink wat retorica in moest gooien.
Dus ik vertelde dat ik iets had geschreven waarin ik wat vooroordelen over politici en mensen die hebben doorgeleerd had gestopt, dat mensen het maar verdacht vinden dat niet alle stoelen in de tweede kamer altijd bezet zijn, bijvoorbeeld, en mijn oude moedertje zei dat ze het daarin met me eens was — ze vond het inderdaad maar verdacht dat niet alle stoelen altijd bezet waren.
Ach.
Saskia de Coster en toneelschrijver Joeri Vos was hetzelfde gevraagd, en onze toespraken zouden becommentarieerd worden door deskundologen: Jan Kuitenbrouwer, natuurlijk, en Jaap de Jong. Vooraf zou er een deskundig praatje worden gehouden, maar dat praatje duurde nogal lang — achter de coulissen begonnen we te vrezen voor een leeglopende zaal.
Lees verder na de klik.
Tot ik een list bedacht: ik stelde het boek uit, maar zou wel weer dagelijks gaan bloggen. Zodra ik het idee had bedacht, holden de gijzelaars er als een stel lemmingen achteraan.En dan elke dag van die zinnen. Ik ga 'm er met dreiging van geweld aan houden. {1}
Op de apatische man in het hokje bij de metro na hebben we alleen maar aardige mensen gezien in Londen. En ok, het personeel in het hotel was nors, maar dat waren Polen of iets dergelijks, en norsheid is een Oost-Europese uitvinding.
Londen was verder opvallend schoon, we begrepen de metro vrij snel, en we hadden het er erg fijn. We zijn fan.
En: we hebben twee jaar verkering. Want daarom gingen we. Hoera voor ons!
(Ik heb een paar foto's gemaakt.)
Writers die twice: once when the body dies, and once when the talent dies.{1}
Twee observaties over bloggen:
1.
In vervlogen tijden deed ik mijn best nog wel eens hier, en kwamen er stukjes van kwaliteit te staan, wat zeg ik: stukjes met eeuwigheidswaarde.
Als ik zo'n stukje afhad, klikte ik 'publiceer' en leunde ik achterover, en bij dat achteroverleunen dacht ik: benieuwd hoe de wereld hierop reageert. Wat dus betekende: hoe hoog telt straks de reactieteller.
Welnu: de ervaring wees uit dat dat dus altijd tegenviel. Bij goeie stukjes werd weinig gereageerd.
Nu heb ik altijd de theorette gebezigd dat dat kwam omdat goeie stukjes af waren, dat daar weinig meer aan toe te voegen was.
Robin schrijft stukjes voor Viva, en het Vivablog is een echte komjoenitie waar vaak en veel gereageerd wordt door gezellige dames (en waar soms ook hele oorlogen worden uitgevochten). Maar af en toe tikt Robin een eeuwigheidswaardehebbend stukje waar het heel stil blijft.
Mensen met blogervaring, herkent u dit? Zijn goedgeschreven stukjes hermetisch dichtgekit en krijgen ze zodoende weinig reacties?
2.
Straks roep ik op twitter dat ik een nieuw stukje heb geschreven, hier, op mijn weblog, en dan gaan mensen op het stukje reageren op twitter. Ben ik de enige die dat irritant vindt? Niet omdat ik die reactieteller graag hoog wil (nee, echt niet, dat mag wel weer als ik mijn best weer eens ga doen), maar omdat ik die reacties een onderdeel van het stukje vind.
Er zijn mensen die zelfs nu nog overwegen een twitter-account aan te maken. Dat mag hoor! Het is nooit te laat voor gezelligheid.
Gisteren gaf ik op twitter spontaan een paar tips voor beginnend twittervolk, en al die tips zijn open deuren en kan je op het hele wereldwijdewebje terugvinden, maar ik hoor mezelf graag praten, dus hopsakee:
1: Ga niet iedereen en z'n moeder followen omdat je hoopt dat je terug-gefollowed wordt. Twitter moet voor jou ook leesbaar blijven, en mensen die 1500 twitteraars volgen, geloof ik niet.
2: Als je graag teruggefollowed wil worden, hou je tweets dan openbaar. Ik kijk bij iedereen die mij followt, maar als ik niet direct kan zien of ze leuke dingen zeggen, klik ik ook niet op 'request' — daar ben ik te arrogant voor.
3: Daarop volgend: zeg af en toe iets leuks. Als je niet m'n volle neef bent of iemand die ik anderszins ken, en ik zie alleen 'koffie gezet' en 'koffie is op', dan klik ik meestal niet op follow. (Als het je niet uitmaakt of ik of anderen je followen of niet &mdash respect voor jou! — blijf dan vooral koffiezetavonturen vertellen.)
4: Vul een biootje in. Als je nou net twintig keer iets over koffie hebt gezegd en dat alles is dat ik beeld krijg, kan ik misschien door je biootje overgehaald worden. Want misschien ben je wel straaljagerpiloot, en ik heb nog geen straaljagerpiloten tussen de mensen die ik volg.
5: Blokkeer nepfollowers. Nepfollowers zijn Amerikaanse meisjes die Bambi heten en je graag hun borsten willen laten zien via de enige tweet die ze hebben geplaatst (daar kan je ook meteen op 'report spam' klikken) of bedrijven die denken dat twitter de allergeweldigste marketingtool ooit is en een stagiair achter de computer hebben gezet om heel Nederland te followen. Bij zo'n bedrijf zie je dan following: 2175 en followers: 12. Net als bij de meisjes die Bambi heten, trouwens.
Natuurlijk tikt dat aardig aan bij jouw followers, maar uiteindelijk geeft dat toch een leeg gevoel.
En vooral: doe het niet omdat je denkt dat je iets mist. Je mist niets. Zorg dat je weet waar het over gaat, zodat je op feestjes niet hoeft te vragen 'maar wat is dat dan, dat twitter?' maar dat je kan zeggen: 'o, ik weet precies waar het over gaat, maar ik weet dat ik er helemaal niks aan mis.' Kijk — dan ben je veel stoerder dan iemand met 626 echte followers.
Gisteren een mooi concert gezien: Grizzly Bear in de Melkweg. Maar net als bij andere concerten is het me niet gelukt volledig van de muziek te genieten. Ik ben te veel met andere dingen bezig: als de glazenhaler in de buurt is, kijk ik of zijn plastic toren nog mensen in hun gezicht raakt als hij bukt voor het volgende glas, ik kijk bij andere mensen op het schermpje als ze een telefoon of een camera in hun handen hebben, ik schaam me vrijwel voortdurend voor het rumoer dat de zaal maakt (je komt voor de muziek! praat niet zoveel!), en ik denk de hele tijd: mag ik zitten?
Dat is de pest met concerten: je staat een paar uur achter elkaar en je kan nauwelijks echt bewegen. Gisteren waren we om acht uur binnen, het voorprogramma (overbodig! vrijwel iedereen lult door het voorprogramma heen, ook al is het goeie muziek — een voorprogramma is vrijwel altijd kansloos), dan worden alle instrumenten gestemd, en dan is het wachten tot de band zin heeft om op te komen. En al die tijd sta je stil op een paar vierkante centimeter.
En wat is dat met dat stemmen? Gisteren ook weer: alle instrumenten stonden al klaar, het voorprogramma was een meisje met een gitaar (die ze zelf mee had genomen), dus waarom is dat niet eerder gebeurd?
En waarom duurt het vervolgens zo lang dat een band opkomt? ALLES STAAT KLAAR. En: ER WACHTEN DUIZEND MENSEN OP JULLIE. Natuurlijk zijn jullie sterren (of sterretjes), maar echt, wat heb je backstage nog te doen?
Tijdens het concert had ik zo veel last van stijve benen en pijn in m'n rug van het staan, dat ik hoopte dat er geen toegift kwam (gelukkig was de toegift maar één liedje).
alles © Walter van den Berg.