Ik kan natuurlijk Robin de schuld geven omdat zij ermee begon, en omdat ik graag met haar meedoe (met wat ze ook doet): ze ging Popstars kijken en ik deed mee.
Nu ben ik verslaafd.
Nu denk ik serieus: vrijdagavond nergens heen, want Popstars.
Popstars is natuurlijk een monstruositeit, want ten eerste is het de zoveelste incarnatie van het al verderfelijke Idols (wat weer gebaseerd was op American Idol, geloof ik) en het doet geen enkele moeite de kijker te laten denken dat het een nieuw idee is, en het uiteindelijke doel van het programma is een bandje oprichten dat dan vervolgens liedjes zingt die uit zijn gepoept door een of andere hitmachine. Liedjes die bij voorbaat al verafschuwd worden door de Echte Muziekliefhebber.
En toch ben ik verslaafd.
Ik dacht: ik ga de auditierondes meekijken zodat ik er even flink om kan lachen, want er is een horde van idioten die langskomen om te laten zien dat ze niks kunnen. Dat is overigens ook nog iets: waar komen die mensen elke keer vandaan bij dit soort programma's? Ik ken niemand in mijn omgeving die zich vrijwillig voor gek zou laten zetten, maar bij elke Idolsvariant komen er duizenden mensen op af.
Maar goed: de auditierondes waren inderdaad om te lachen, maar behalve lachen deed ik ook nog iets anders: meeleven.
Ja. Eng, inderdaad.
Bij mensen die het een beetje konden en een beetje leuk overkwamen, dacht ik: goed zo, en: oh, waarom is die jury niet wat aardiger! en: hallo, iedereen kan toch horen dat zij kan zingen?
Ik ben in de emotionele fuik gelopen waar dit soort programma's op draait. Ik ga juichen (bij wijze van spreken) bij de leuke mensen die doorgaan, mijn hoofd schudden bij de stomme mensen die doorgaan, en afscheid nemen van de leuke mensen die afvallen. Ik ga de jury vervloeken en ik ga met mijn favoriete kandidaten meegloeien van trots als er mooie complimenten worden gegeven.
Ik kijk naar Popstars.
tien reacties